vooruit.punt.nl
Laatste artikelen

 

Een mens kan nooit bezitten waardoor hijzelf bezeten wordt.

’t Zij geld, zilver en of goud, noch eer, roem en/of macht.

Het enige wat een mens kan en mag bezitten is liefde.

En juist die liefde is het wat zichzelf weggeeft.

Reacties (1)


Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land

Met langs verre horizon de boerderijen

Waar langs paden populieren staan in rijen

En ruisend riet op d’ oevers langs de  waterkant

 

Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog

En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw

Het veld des morgens bedekt met parelend dauw

Vanaf het water stijgt reeds vroeg nevel omhoog

 

Uit de verte wordt de roep der koekoek gehoord

De leeuwerik zingt luid boven ’t gele koren

Dit is de plek waar mijn wensen worden verhoord

 

Hoe schril is het contrast waar geluiden smoren

In klokkenspel, motorgeronk en straatkabaal

Opgesloten zicht tussen beton en metaal.

Reacties


Waar blijft de tijd die wij aan woorden wijden

Verkistend strooiend in de wind en het zwerk

De tijd in ledigheid zonder paal en perk

Waar wij naar achterklap en roddel glijden

 

Waar zijn de tijden van het glorieus fatsoen

Dat iedereen zich verre hield van laster

Zijn woorden toomde in kluister of raster

En geen medemens ooit smaad aan zou doen

 

Ach vriend het is zo lang reeds van alle tijden

De mens is verslaafd aan eigen tong en woord

Reeds tijden door schijnt het niet te vermijden

 

Zijn eigen stem wordt door hemzelf vaak niet gehoord

Daarom behandel elk mens met eerbied en respect

Omdat elk vogeltje zingt zo hij is gebekt.

Reacties


Ben zo benieuwd wat er ligt over de horizon

Nee, niet na het einder van het zicht

Maar daar, waar zelfs de zon de aarde niet bereikt

Daar ver buiten ’t heelal en buiten ’t licht

 

Men zegt dat daar geen leven mogelijk is

Daar schijnt noch morgen- noch avondrood

 

Toch moet juist ook daar zonlicht stralen

Daar licht een stad van schitterend goud

Gebouwen rusten op diamanten pilaren

En hebben gevels gekroond met ivoor

Zilveren fonteinen spuiten uit parelmoeren schalen

 

Maar niet de schoonheid van het aardse goed

Die men achter die parelen poorten zou verwachten

Het is de zachte hemelse gloed

 Die geleden leed doet verzachten.

Reacties


Waar de gedachte mij belet

Te gaan ’t pad van onschuld

En mij de slinkse paden wijst

Met duisternis gevuld

Door schaduwen en langs ravijn

Door ‘t rijk van mist en nevel

Waar enkel waanbeelden zijn

Daar is geen veiligheid of wet

Vindt men slechts blinde gevel

Van doelloos jagen naar waarheid

In fijnmazige netten gevangen

Droog, fijn en los zand.

Reacties


De dag heb ik doorgebracht in overweging

De droom te volgen die ik gisteren nog had

Een beeld dat ik vandaag zou willen bouwen

En in de toekomst gebruiken als bestemming

Een droom van liefde, vrede, geluk en rust

 

Een droom die heel de aarde moet omvatten

 Als bij de schepping als een hemelsparadijs

Maar ik zo weten waar ik moet beginnen

Ieder mens is zo verschillend van natuur

Nee, voor elk zit de ware vrede en liefde binnen.

Reacties


Heer leer mij wat begrijpen is

En niet alleen mijn eigen wil te doen

Maar leer mij voegen naar Uw wil

Volgen in de voetsporen van U

En steeds luisteren, eerbiedig en stil

 

Heer leer mij zien wat U van mij verwacht

Zodat ik doe wat U van mij vraagt

Vermaan mij in Uw woord vol macht

En leid mijn voed op ’t smalle pad

  Bij licht of in het duister van de nacht.

Reacties


Zacht ruisten bomen in bries onder voorjaarszon

 In kleuren en geuren van jeugd en levenslust

Een wereld waar opnieuw ‘t jonge leven begon

In schaduw van bomen die noden tot rust

 

En ’t lommerrijk lover zwierde zacht in de wind

In pastelgroene tinten als schitterend smaragd

Aan menig tak die hen met stoere boom verbind

Zo ruiste en zong het stille woud dag en nacht

 

Nu buigen de kruinen onder gierend geweld

Huilt de wind door kalende takken der bomen

De bladeren dansen hun allerlaatste dans

 

En zelfs worden hier en daar bomen geveld

De dieren schuilen voor hun winterdromen

Pas na de winter komt alles weer in balans.

Reacties


Vanuit ’t dal klinkt luid mijn roep

En d’ echo van de bergen weerkaatst

Verbreekt de stilte om mij heen

Zijn stem klinkt steeds het laatst

 

Berispend leg ik hem het zwijgen op

Door zelf nu stil te zijn

Maar nog hoor ik vanaf verre top

De echo als refrein

 

Mijn roep klinkt ver de bergen door

En vormt met mijn echo in verschiet

Eendrachtelijk eenstemmig koor

Beek, waterval en woud overstemmen het niet.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl