Ik voel het vuur
maar mis zo vaak
de moed om brandend
door te gaan

 

waar is de kracht
dat ik kan lijden
als U te strijden
die uit het graf
bent opgestaan

 

hebt met Uw Geest
het geloof ontstoken

 

geef mij opnieuw
die vurige tong
die mijn weerstand
heeft gebroken.

Als dank wil ik
het licht behelzen
begroeten iedere dag
van leven en gena
de schepping lievend
bewonderen
in diep ontzag.

 

Uit verwondering
waarin ik mag leven
eren de grote macht
die bestuurt unifersum
als held zal heersen
als de God
waar de aard op wacht.

Bij die rivier met troebel water
wast U toch mijn zonden schoon
dompelt mij in liefde onder
schenkt gena al is ’t niet mijn loon
zegent mij met met gulle gaven
biedt bescherming mijn leven lang.

 

Daar bij die rivier met troebel water
zie ik U staan aan de overkant
U roept en zegt: Wacht niet tot later
maar gord je aan reik Mij je hand
vertrouw op Mij en waad naar hier
spoel alle zonde af in deze doodsrivier.

 

 

Geef niet mijn woorden
prijs aan storm en wind
laat ze niet in water vervloeien
maar bindt ze aan de bomen
of vul de kelk der bloemen
dat ze als nektar gedronken
schone gedichten roemen.

 

Stuur mijn woorden vrij
de wereld in met licht en leven
laat ze zachte zangen zijn
die verheugd vriendschap geven
op melodie uit mijn jonge tijd
een lied dat vanbinnenuit verblijd
mijn schepper en Heer gewijd.

Als dagen alleen maar licht
en donker zijn
gevuld met vlek en schaduw
en onbeweeglijk
statische gedachten
muren tot leven brengen.

 

Geen nieuwe dagen
strijden om voorrang
maar zich herhalen
starend in de nacht
tot geen vlek of schaduw
nog op licht of donker wacht.

Goddank mijn handen hebt U niet gebonden
en belemmert mijn gaan niet onder dwang
als onwillig kind hebt U mij steeds gevonden
een verloren schaap verdwaald en bang.

 

U hebt mij begeleid op al mijn wegen
gewezen op mijn plicht en medemens
en als parelsnoer hebt U geregen
mijn daden die waren naar Uw wens.

 

Zou ik als Uw kind U dan niet bezoeken
in het huis met heel Uw kinderschaar
kinderen die naar U willen zoeken
overal ter wereld bent U bereikbaar.

Schoonheid van schepping in natuur
voor niets aan ons gegeven
gevormd in zoveel verschillend creatuur
en het mooiste geschenk is ons leven.

 

 

 

Alsof U zich zou binden aan steen en staal
of gesloten binnen blinde muren
enkel Uw aanwezig zijn laat blijken door verhaal
waarin gelovigen tijd zullen verduren
op dagen die U alleen behagen.

 

Hoeveel temeer verlangt U naar Uw gemeente
die als Uw lichaam Uw woning is op aarde
van vlees en bloed en niet van koud gesteente
maar door Uw geest haar taak aanvaardde
ook ’t lijden dat zij als Uw knecht moet dragen.

 

Uw kerk wilt U bouwen in ieders hart
dat zich wendt tot Uw vergeven
door wereldmachten of druk getard
in vrijheid met Uw woord wil leven
naar gemeenschap met gelovigen wil streven.

 

 

Zo stil was de nacht
dat men nauwelijks kon geloven
dat ze zou ontwaken in de dag
haar rust prijs gaf
aan het licht.

 

In amper merkbaar vervloeien
rees schemer in de morgen
brak de hemel open in zonnelicht
week kleurloos nachtelijk duister
mengde bloemenkleur en vogelzang

 

tot nieuw veel belovend gedicht.

Niet waar mijn gedachten
mijn woorden wijzen
maar mijn gevoel mij leidt
door regels en strofen
menselijk gemoed verblijdt.

 

In vrijheid en verlangen
naar gelijkgestemdheid
voor vrede en geluk
woorden voor toekomst
die in ritme op regel staan.

 

 

 

Daden in verleden bedreven
misschien zwart of ook wel grijs
ze vragen deemoedig vergeven
vergeten als menselijk bewijs.

 

Vergeven zal zo moeilijk niet wezen
maar doen of er niets is gebeurd
terwijl in vele ogen nog is te lezen
dat men om de wonden treurt.

 

Wat heeft vergiffenis voor waarde
zolang men de daad niet vergeet
en herinnert tot in kille aarde
wat men ooit elkander deed.

 

Nee, ons vergeven is gebrekkig
en vergeten kunnen wij nooit
ook al lijkt het zo eenvoudig
het werkelijk vergeven én vergeten

 

word alleen door God voltooid.

 

Waar geen muren maar alleen open deuren zijn
licht van liefde en genade komt binnen stromen
door één geest verbonden met brood en wijn
in verwachting voor uw zegen tesamen komen

 

geen muren Heer kunnen Uw huis vormen
maar gemeenschap in Uw grote naam
leven naar Uw liefdewens en vredenormen
bouwen wij aan Uw wereldkerk tesaam.

 

 

 

 

 

 

 

 

Verse:

Where do we go from here in Your presence?

How do we continue to live our lives the same?

How do we try to explain this experience

that we had right here,

right here in Your presence?

 

All I can say is my life will never be the same.

My life will never be the same.

My life, it'll never be the same.

 

Chorus:

My life will never be the same.

My life will never be the same.

My life will never be the same

in Your presence.

 

My life will never be the same.

My life will never be the same.

My life will never be the same,

never be the same,

Find more similar lyrics on http://mp3lyrics.com/WloC

never be the same,

never be the same.

 

My life will never be the same.

My life will never be the same.

My life will never be the same,

never be the same,

never be the same,

never be the same.

 

Never be the same.

never be the same.

never be the same.

 

My life will never be the same.

My life will never be the same.

My life will never be the same.

 

Ending:

The same.

repeat as desired

 

 

 

 

Jou horend door de zachte streling
van het jonge lover
in de langzaam kleurende
kruinen van de reuzen uit het woud
hoor ik de adem
waarmee klarinet wordt gedreven
tot hoogste overgave
van heerlijke toon
of verlokt tot zachte fluit
als van vogelzang

 

 

 

In ruwe zwarte aarde vallen
de kleine korrels zaad
die opkomen als tere scheuten.

 

Letters die in mijn brein
ontkiemen als gewas
woorden die regels rijgen.

 

Eens groeien aren uit die scheuten
van overvloedig graan
die borg staan voor voortbestaan.

 

Hoop dat ook die kleine letters
als dat broos gewas gaat groeien
samen zware aren zullen vormen.

Zoek mijn weg niet langs blinde paden
door moeras of ondoordringbaar woud
wil slechts door ondiepten waden
waar een vaste grond mijn voetstap houdt.

 

Zal geen gevaren zoeken op mijn wegen
door een schier onbekend terrein
maar eerst vragen om Uw zegen
om van Uw hulp altijd zeker te zijn.

 

Lopen  mijn wegen door vreemde streken
landen en volkeren die ik niet ken
nog nooit bent U van mijn zij geweken
zodat ik ook daar zeker van U ben.

 

Leid mij op het pad geëffend door Uw hand
naar het huis dat U voor mij bestemde.

Waar snaren van mijn hart
mijn ziel en tong beroeren
raken brein en zinnen niet verward
in woorden die de geest vervoeren.

 

Daar klinken zuivere klanken
van hoop en gebeden
waarmee ik Hem wil danken
die voor mijn zonden heeft geleden.

 

Hij die liefde en gena op aarde bracht
en voorbeeld hoe te leven
die eens komt in praal en macht
Hem is de sleutel van de Boekrol gegeven.

De wereld staat op z’n kop
iedereen roept “Móórd! en Brààànd!!”
loopt te kakelen al kip zonder kop
je vraagt af “Wat is er aan de hand?”

 

Oom Jager keert z’n portfeuille om
maar stort alleen maar gebakken lucht
lange Mark loopt van zorgen krom
heel Nederland slaakt een diepe zucht.

 

Het enigst wat men aanschouwt
zijn lange gezichten vol rimpels
dat krijg je als je op luchtkastelen bouwt
en nergens straten vol met wimpels.

 

Toch loop ik vrolijk in de zonneschijn
te feesten, dansen en springen
voor mij niet ál dat chagrijn
d’r zijn nog zóveel mooie dingen.

Als dood niet langer bedreigend
en sterven geen angst meer is
dan moet na dit leven
alleen het paradijs nog wezenlijk zijn

Ergens hoop ik toch te vinden
’t geliefde zijn waar ieder is
samenzijn met vijand en vrinden
geen droefheid, geen gemis.

Eens zal ik daar toch komen
na lange weg van onzekerheid
door somber angstige dromen
geen leven meer in eenzaamheid.

Hoelang die zoektocht duren zal
is van te voren niet bekend
maar leidt vanuit ons tranendal
naar eeuwige vrede, ongekend