vooruit.punt.nl

Waar woorden zacht de lucht bevolken
Het oor zich scherp stelt
En stiltes de inhoud vertolken
Wind de essentie vertelt
Daar klinkt in ’t brein ‘t gegeven
Verklaard in elk woord
De waarheid in het leven
Tussen regel en alinea gehoord.

Reacties


Ogen zijn de spiegel van de ziel !

Daarom worden ze ook dikwijls

zo snel en gemakkelijk afgewend.
Reacties


Het stil herdenken is geweest

nog klinken de acht slagen

nog rouwt in stilte onze geest

kunnen verlies nauwelijks dragen.

 

Maar nu een nieuwe dag en nieuwe tijd

de vlag tot de top ontvouwen

herdenken nu dat we zijn bevrijd

al blijft in ons harte het rouwen.

 

En zo gaat het in het leven door

ook al herdenken wij hen die bleven

deze vrijheid daar stierven zij voor

daaraan danken wij nu ons leven.

Reacties


Als golven die op kiezelstenen stranden

als jagend tijdverschijnsel in de stormen

zal mijn gedachte strijden tegen banden

die leven klemmen tussen oude vormen

 

zo brengt een nieuwe dag het nieuwe licht,

maar wel in glans door oude zon beschenen,

dat wordt door ‘t oude duister niet ontwricht,

het helder schijnsel zal zijn krachten lenen

 

dan wordt in jonge tijd opnieuw geboren

begrip, ontsproten aan nieuwe bron,

en laat voor toekomst plannen horen

waar men in lange tijd van dromen kon

 

dan zullen golven over kiezelstranden

in rustig ritme puur, gezuiverd landen.

Reacties


Je hoeft geen trouw te zweren aan mijn zangen

Mij eren daaraan ben je niet verplicht

Een leugen zal ik niet van jou verlangen,

Zeg open wat je vindt van mijn gedicht

 

Jouw mening zal ik dragen zonder morren

Geef onomwonden jouw gedachten weer

Het zal mij slechts tot nieuwe opmars porren

In ‘t woord van vrienden voelt kritiek als eer.

 

De woorden blijf ik schrijven als verleden

Wellicht in ‘t heden meer op kans gericht

Daar deze tijden minder zijn omstreden

En schone taal niet hoop’loos wordt ontwricht.

 

Ik zal niet treuren om vernieuwde tijden

Wat was wordt nieuw, dat kan geen mens vermijden.

Reacties


Waar wijst die belerende vinger heen

waarop die dreigende blik gericht

hoe blond het haar zoals voorheen

dat stond boven elk doodsbericht

 

de schuldige wijst hij in zijn ogen aan

met één vinger, drie naar zichzelf,

wie niet zijn mening deelt moet gaan

z’n toespraak past in de “Raad van Elf”

 

geen woorden maar daden is zijn leus

maar voegt niet de daad bij ’t woord

“Kom, Geertje meen je wat je zegt nu heus?”

waar jij naar toestuurt is puur moord.

Reacties


Als droom uit verleden

ben jij de toekomst

als tussenkomst

betreden zonder reden,

hebt mijn brein verward

en tijd gevuld met vragen

wat ik nog kan dragen

‘wijl jij, mijn ziel, benard.

 

’t Is uit mijn hart gegrepen

dat ik in ’t leven lijd

de dagelijkse strijd

zonder te zijn begrepen,

waarom geen toekomst meer

die nieuwe tijd verbeidt,

geen hoop verspreidt,

doch sabelt deze neer.

Reacties


Het schrijven van schone verzen ieder gegund

eigen ideaal, een verhaal, of and’re dromen

kunnen ieder tijdstip bij alle mensen komen

elk metrum of ritmische toon is een nieuwe punt

 

Hoe god’lijk klinkt toch uw verheven dichten

hoe onnavolgbaar de melodie door u geschapen

de strakke dreun en cadans om op te slapen

 voor uw innemend woord zal menig zwichten

 

Ach, grote goden van literatuur en letter

al zijn die dikwijls nog zo vreselijk platvloers

gebruikt u scherpe woorden als glasgekletter

 

Uw instelling klinkt eenzijdig soms zelfs boers

wat mij echter betreft heb ik slecht nog één wens

heren goden wordt eindelijk eens gewoon MENS.

Reacties



Vanuit onmetelijke heelal

werd mij een blik gegund

te zien hoe groot de wereld is

en tussen sterren veel in tal

viel heel de aard in ’t niet

 

een stipje wat het oog niet ziet

geen glans zelfs als een ster

dat in ‘t groot onmetelijk heelal

een richting geven zal

hij staat zo vreselijk ver

 

wat is de mens in het universum nog

niet met een ion te vergelijken

al want hij zich ook hemelhoog

hij kan alleen omhoog maar kijken

zijn blik niet verder dan de hemelboog.


Reacties

Het haalt mij uit het slop

van dromerige onrust

en laat mij zien

hoe mijn eigen oordeel is

en hoewel onbewust

nog steeds mijn zicht

naar binnen is richt

komt toch zwart op wit

welke hapering zich volbrengt

in eens volmaakt gewaande

zelfverzekerd zijn

schrijven lucht op

maar doet ook pijn.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl