vooruit.punt.nl


Golven rollen als branding over het strand

En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan

Wissen sporen van verleden uit het zand

Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan

 

Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan

En peinzend op ‘t duin over  verre watervlak

Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan

Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar gemak

 

In mijn droom zweef ik over de golven mee

Ver tot over eindeloze horizon

Tot daar waar de blauwe hemel raakt de zee

En in vroege ochtend de nieuwe dag begon

 

En als d’ avond valt hoort men vanaf  het strand

De branding over ’t duin tot ver in ’t binnenland

Reacties


De wensen die wij allen kennen in dromen

Die in illusie vast geworteld in ons zit

De wanen waarvan wij nooit los kunnen komen

Van hoop op rijkdom en steeds groter bezit

 

Zij bouwen kastelen van waterdamp en lucht

Ontworpen met onze rijkste woordenschat

Verwaaien menigmaal met ingehouden zucht

Langs Pruisisch blauw in gouden rand gevat

 

Zo vormen zij tezaam ons schijnbestaan

In mijmering of onwezenlijk streven

Om niet in werkelijkheid ten gronde te gaan

Maar liever in onze fantasie te leven

 

Ach d’ aardse werkelijkheid is wreed en hard

Maar geen enkele droomwens heeft die ooit ontward.

Reacties


Ik zou niet weten wat ik schrijven moet

Als jij mijn muze mij niet assisteerde

Hoelang heb ik niet op dit vers gebroed

Waardoor bijna heel mijn brein verteerde

 

Jij bracht mij woord voor woord de regels aan

Ze vormden voor mijn oog  jouw gestalte

De ware glans van zon, sterren en maan

De vertolking van ‘t hoogste gehalte

 

Ach, dat mijn vers als jouw schoonheid mag zijn

Dat het de straling heeft van jouw gezicht

Gekleed in gewaad van doorzichtig satijn

Pas dan, mijn muze, is het een waar gedicht

 

Kom dan zitten aan mijn zij en leidt mijn hand

Mijn muze, aan jouw zijn heb ik mijn brein verpand.

Reacties


Vandaag ben ik nog een door die straat gelopen

Die straat waar ik vroeger vaak door gelopen ben

En nog steeds als gisteren ieder huisje ken

Waar ik op ontmoeting met jou liep te hopen

 

Ik zag het huis waar ik naar de overzijde keek

Misschien zag je mij achter je raam wel gaan

En vroeg je af waarom ik niet even bleef staan

Maar als ik jou zag raakte ik geheel van streek

 

Vandaag heb ik toch naar jouw huis gekeken

Ben er zelfs even voor je raam stil gaan staan

Zag er nu een vrouw, niets bij jou vergeleken

 

Ze keek op maar toen ben ik maar verder gegaan

Ze was een stuk ouder en had zilvergrijs haar

Jij was dus inmiddels vandaar verhuist blijkbaar.

Reacties


We lopen slechts naast de waarheid en het licht

Gevangen in duister van gestorven liefde

Verblind de hoop die zich naar de toekomst richt

Verwijderd, elk gevoel dat niet beliefde

 

Ontheemd van elk gesprek dat ons nader bracht

Maar zoeken blindelings onze eigen wegen

We mijden dageraad en gaan door donk’re nacht

In ’t licht der ochtend komen wij onszelf tegen

 

Dan breekt aan d’ horizon het nacht’lijk duister

De nieuwe dag brengt ons weer het helder licht

Ontdoet ons weer van angst en bange kluister

En wij, wij wandelen weer in ’t helder zicht

 

Dan zien wij weer elkanders zorg en lasten

En blijven eensgezind niet in ‘t duister tasten.

Reacties


De vraag waarom ik schrijf zal ooit een antwoord krijgen

Zolang ‘t denken stil in binnenst gesloten blijft

Dan zullen woorden, zinnen nooit tot daden rijgen

Omdat geen mens het doel van werk en leven beschrijft

 

Misschien ligt in ’t vragen naar ’t waarom beschreven

Het alom weten van een steeds verzwegen woord

Als oorzaak vanuit een stille tijd verheven

Waarin men nu het steeds gemiste antwoord hoort.

 

Zolang zon, maan en sterren aan de hemelboog

Hun banen trekken in vaste lijnen en vorm

Dan houdt natuur zijn beeldend scheppend betoog

Dat wat de mens nooit bereikt in een woordenstorm

 

Waarom zou ik de vraag naar ’t waarom nog stellen

Als ik met schrijven het doel niet kan vertellen.

Reacties


Zwaar klinken de slagen ter middernachtelijk uur

Over ’t verlaten plein, door lege donkere straten

En in de stilte weergalmt de echo van muur tot muur

En in regen ondergaat de stad ’t duister gelaten

 

Lopend in het donker mis ik sterren en maan

Kijk slechts somber naar ’t glimmende wegdek

In zwarte etalages kijk ik slechts mijzelf aan

Verder is er geen mens geen hond die ik ontdek

 

Zo loop ik hier diep in mijn kraag en weer en wind

Zwelgend in zelfbeklag en zwaar medelijden

Omdat ik in heel de stad nergens warmte vind

 

En kan alleen maar mensen bij de haard benijden

De klokken zwijgen en de stad is uitgestorven

En nog geruime tijd heb ik doelloos gezworven

Reacties


Wat zeggen woorden dan alleen slechts klanken
Als ze slechts door lippen uitgesproken zijn
Soms is ’t niets, een andere keer puur venijn
En vraag je af waar heb ik dat aan te danken

Hoe oppervlakkig kunnen mensen wezen
Bij uitschakeling van hun ziel en brein
En doen onnadenkend anderen veel pijn
Als woord en daad niet uit ‘t hart zijn gerezen

Maar als jij spreekt hoor ik een schoon ballet
Een melodie om louter van te dromen
Een lied recht vanuit je hart ontsproten

Een dans van niet zo ver met lichte tred
Hoor ik in vlindervlucht tot mij komen
Van elk moment dat jij er bent heb ik genoten











Reacties


Zwevend op thermiek over bergen en dalen
symbool van vrijheid en elegante krachten
in reeds duizenden sagen en verhalen
bewonderd en vereerd door vele geslachten.

En in je vluchten volg ik je in gedachten
tot over de horizon naar verre landen
met palmbomen en tropische sterrennachten
zie al in fantasie prachtige palmstranden

en bloemenmeisjes, die dragen mij op handen,
met ravenzwart haar en slingers van bloemen
daar zal heel mijn hart in vuur en vlam ontbranden
daar vindt men passie te veel om op te noemen.

O neem mij mee, op je machtige vleugelslag
naar Utopia over zee wat niemand zag











Reacties


Niet zo ver is de morgen van de avond
Als men droomt in slaap na welbestede dag
Waar men genoot reeds vanaf de morgenstond
Van vogelzang en zonnestraal met blijde lach

In tijden dat men ’t leven als blijspel ziet
Al dansend uren door de tijd kan gaan
Of gewoon domend luisteren naar een lied
Al mijmerend wat men die dag heeft gedaan

Een dag is een onderdeel van tijd in uren
Bestaat uit slechts tellen aaneen geregen
Hij kan niet langer dan ‘t verleden duren
Waarin is gezegd en ook veel gezwegen

Ziet dus het licht der maan en van de zon
Iedere dag eindigt zoals hij ’s morgens begon.











Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl