vooruit.punt.nl


Vertel eens, soms ben ik nieuwsgierig

Hoe je gisteren hebt beleefd

Was je dag beperkt of juist zwierig

Of vind je deze vraag onbeleefd

 

Maar toch, vertel eens…

Ik ben in jou geïnteresseerd

Misschien ben je het met mij oneens

Maar toch… heb ik door vragen alleen geleerd

 

Vertel eens, hoe jij werkelijk over mij denkt

En zeg mij oprecht de waarheid

Wees niet bang dat je mij krenkt

Heus ik geef je alle vrijheid.

Reacties


Het aftellen is begonnen en ik wacht

Nog luttele uren scheiden ons van wat komt

Tijd baant zich een weg door duistere nacht

Tot in eindeloos kabaal de stilte verstomt

 

Voor iedereen hebben we goede wensen

Veel geluk en gezondheid voor een heel Nieuwjaar

We gaan ons aan oliebollen en bitterballen verpensen

En nemen afscheid tot het volgend jaar

 

Zolang zal dan het aftellen weer duren

Zien wij elkaar bijna niet meer

Praten nauwelijks met vriend of buren

En dan begint de hele komedie weer.

Reacties


Levend in het grijze vlak

Is noch links noch rechts

Toekomst te bespeuren

 

Een gang, een sleur,

En buiten dat

Zal niets gebeuren

 

Geen wit, geen zwart,

Geen zon of regenboog

Geen nuances in kleuren

Reacties


De wensen die wij allen kennen in dromen

Die in illusie vast geworteld in ons zit

De wanen waarvan wij nooit los kunnen komen

Van hoop op rijkdom en steeds groter bezit

 

Zij bouwen kastelen van waterdamp en lucht

Ontworpen met onze rijkste woordenschat

Verwaaien menigmaal met ingehouden zucht

Langs Pruisisch blauw in gouden rand gevat

 

Zo vormen zij tezaam ons schijnbestaan

In mijmering of onwezenlijk streven

Om niet in werkelijkheid ten gronde te gaan

Maar liever in onze fantasie te leven

 

Ach d’ aardse werkelijkheid is wreed en hard

Maar geen enkele droomwens heeft die ooit ontward.

Reacties


Ergens klinkt het lied

Het lied van liefde en hoop

Hoop op gerechtigheid

Wat nog steeds niet is

 

Ergens klinkt de roep

Een roep om hulp uit nood

Nood die de mensen tergt

Door honger en gemis

 

Ergens nijpt de armoe

Armoe bij gebrek aan begrip

Begrip voor lijden en sterven

Geen kennis van geschiedenis

 

Ergens klinkt er hoogmoed

 Hoogmoed met druk en dwang

Dwang die volkeren onderwerpt

En bezorgt een ware droefenis

 

Ergens klinkt het lied

Het lied van liefde en hoop

Hoop op gerechtigheid

Wat nog steeds niet is

Reacties


Op alle hoeken van de straat staan zij te blowen

En denken hun zaligheid hiermee te erven

Maar staan hier slechts hun onwaarde uit te showen

Uiteindelijk zullen ze in de goot eens sterven

 

Van kwaad tot erger ziet men het helaas steeds gaan

Het land vult zich met criminele nietsnutten

Waar velen zwaar moeten zwoegen voor een bestaan

Daar schijnt toezicht en regering in te dutten

 

Geen mens voelt zich nog veilig vrij  op de straat

Ze gebruiken niet alleen wiet maar ook coke

Oogluikend toegestaan door justitie en staat

Verwaarlozing neemt daardoor toe en misdaad ook

 

Wij wachten op waarborg en wet van justitie

Met voldoende gesteunde ingreep van politie.

Reacties


Zwaar klinken de slagen ter middernachtelijk uur

Over ’t verlaten plein, door lege donkere straten

En in de stilte weergalmt de echo van muur tot muur

En in regen ondergaat de stad ’t duister gelaten

 

Lopend in het donker mis ik sterren en maan

Kijk slechts somber naar ’t glimmende wegdek

In zwarte etalages kijk ik slechts mijzelf aan

Verder is er geen mens geen hond die ik ontdek

 

Zo loop ik hier diep in mijn kraag en weer en wind

Zwelgend in zelfbeklag en zwaar medelijden

Omdat ik in heel de stad nergens warmte vind

 

En kan alleen maar mensen bij de haard benijden

De klokken zwijgen en de stad is uitgestorven

En nog geruime tijd heb ik doelloos gezworven

Reacties


Even passeerde het mij als een schaduw
Een flits die mij het zicht benam
Een gedachte die mij woorden ontnam
Een duistere plek uit het verleden
Die zich heden derwaarts spoedde
Opgejaagd door stralende zonneschijn
Passerend en door mij na gekeken
In ’t helder zonnelicht.








Reacties


Het masker dat we dragen verbergt ‘t ware zijn

Maskeert de leugen en ellende en verdriet

De angst en pijn daarachter ziet de wereld niet

En houden we ons groot we zijn toch maar zo klein

 

Geen mens mag van onze zorg en lijden weten

Een ieder is koning op eigen terrein en huis

Draagt onder mantel van weelde zijn eigen kruis

En zou liefst elke avond de dag vergeten

 

Maar speel telkens weer de clown en draag je masker

De wereld kent immers al verdriet genoeg

Verschuil je achter vrolijk lachend raster

 

Speel de clown die ieder leed in stilte verdroeg

In de spiegel zie je eens je echte gezicht

Hoe jij dat ervaart is enkel ‘t ware gewicht.

Reacties

Dood hert dat aan voedselgebrek stierf op vruchtbare aarde in Ooostvaardersplassen


Golvend staan de akkers goudgeel graan
Weiden groen van melk en honing
Wie daar woont leeft als vorst en koning
Ja waarlijk hij heeft een rijk bestaan

Als nobel mens is ook zijn waardig streven
De aarde te bewerken naar ieders wens
Zijn gulheid kent dan ook geen grens
Rijke gronden is hij bereid aan de natuur te geven

Geen arbeid wordt daarop meer gedaan
Natuur leeft daar in volle glorie
Wat groeit dat daar potverdorie
Brandnetel en distel vinden daar weelderig bestaan

Wie heeft er ooit van honger en ellende gehoord
Ontworpen natuur heeft toch veel hoger prioriteit
Vooral als het onkruid zo goed gedijt
Dat ’t zelfs hoger dan het voedsel scoort

Voedselverdeling en hulp is niet van belang
De voedselrijke gronden zijn van ons
En dat de ontwikkelingslanden verhongeren
Dat weten wij immers toch al láng

















Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl