vooruit.punt.nl


Het zijn niet de woorden die ik schrijf
Het luchtledige van mijn brein
Mijn buitenkant die niets verhult
Van binnen uit komt mijn pijn

Het is niet mijn mond die spreekt ‘t gevoel
Wat uit mijn hart door d’ ad’ren stroomt
Slechts ogen stralen lijden uit
En hoop op begrip voor ’t werkelijke doel

Die hoop ligt steeds verborgen in mijn daden
Al beschouwt men deze goed zowel als slecht
Of dikwijls door emotie overladen
Wat uit mijn innerlijk naar boven komt is echt










Reacties


Wat zoek ik of wie zoek ik
Zoek ik God?
Zoek ik de mens die vriend wil zijn?
Zoek ik het leven?
Zoek ik ontsnapping uit de dood?
Zoek ik mijzelf?
Wie kan ik zijn?
Zoek ik de Geest die troost en steunt?

Ik heb de mens bekeken
En zag toen alles wat ik zocht









Reacties


Hoewel niet aan zee
Leef ik van golven en wind
Vanaf toppen
Naar de dalen
In eeuwige deining
Van horizon tot horizon
Stromen mijn gedachten
En ideeën
Langs stranden
Onder zon
Of stormen
Zonder merkbare
Verschuiving van vormen













Reacties


Vraag me niet meer af
Hoever de horizon is verwijderd
Hoe hoog bergen zijn
Die ik van verre zie
Hoever zal wind de wolken dragen
Hoever reikt kinderlijke fantasie

Wanneer stoppen eens de idealen
Waarop alle dromen stranden
Zal ’t leven liefde en eenvoud zijn
Zullen roem en eerzucht
Als op wind en wolken gedragen
Verdwijnen over de verre horizon.

Dan zal de zang van kinderen klinken
Wordt de wereld gedragen in hun fantasie.












Reacties


De maat is vol
wordt er geroepen

ik controleer
maar concludeer
een luchtbel

ergens nog
een gaatje

om laatste druppel
in te stoppen.






Reacties


Mijn gedachten in besloten wezen
en ruimte aan mij toebedeeld
binnen grenzen tussen hoop en vrezen
zijn niet meer of minder dan mijn leven
in kwadranten van tijd verdeeld
als seizoenen in alle jaren
verschillend in klimaat en kleur

’t langzaam schuiven van wolken
langs een Pruisisch blauwe lucht
of als donkere flarden jagend
door somber grauw firmament
pijnlijk getroffen door bliksemschicht
om weer tot rust te komen
bij aanblik van een vogelvlucht.













Reacties


De wereld is rond
zonder begin of einde
een draaiende bol
die schijnbaar nooit stopt
een magneet
die zuigt ’t leven
en houdt tot ’t einde vol

de wereld draait door
al stopt ’t leven
de wereld is een klomp steen
een koud onpersoonlijk ding
een massa die niemand kent
weet niet hoe het draait
en weet niet waarheen













Reacties


Verloren loop ik door lange lanen
langs beelden die ik vaag ken
nog van vele jaren geleden
alleen lijkt alles nu gekrompen
en is hun hoeveelheid niet zo massaal

of kan het zijn dat ik gegroeid ben
en is mij ‘t beeld vervaagd
van reële tijd en omvang
en is ’t beeld altijd minder
geweest dan ik vroeger dacht?









Reacties


Stille wegen zijn mij niet onbekend

wegen waar geen mensen spreken

ergens zomaar door veld en beemd

geen geluiden de stilte doorbreken

roep van duif of koekoek is er vreemd

alsof je geheel alleen ter wereld bent.

 

Stille wegen zijn mij niet onbekend

wegen waar haast geen mensen komen

een enkeling passeert met stil negeren

laat ieders eigen waarde en dromen

niemand wil ik daardoor bezeren

aan onzichtbaarheid raak je gewend.

 

Vele stille wegen zijn dikwijls onbekend

langs die wegen wil men niet spreken

over druk en zorg en dagelijks verdriet

en kan volharding en wilskracht breken

als men elkaar bij passeren niet ziet.

Aan deze wegen raakt geen mens gewend.

Reacties


Als we de wijsheid zoeken,

bevinden we ons op een moeilijke weg.

Pas als we ons voor de wijsheid openstellen,

verliezen we onze eigen onwijsheden.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl