vooruit.punt.nl


Hoe schoon is glans van je eigen weerschijn

In immer zwijgend water of spiegelglas

Daar waar geen spoor van rimpeling kan zijn

’t Anonieme, waar nooit zelfreflectie was

 

Nergens spiegelt men beter dan in oppervlak

Glanzend beschenen door stralende zon

Pas dan voelt men zich werkelijk op ‘t gemak

Gestreeld door zelfzucht als een warmtebron

 

Hoe licht voelt men zich dan een machtig god

Die minachting voor mensen uit kan stralen

Die zijn begiftigt met een minder lot

Waar men eigen roem en glorie kan behalen

 

Maar spiegelt men zich in het licht van eigen hart

Dan raakt men dikwijls zelf vernederd en verward.

Reacties


Er zijn van die dagen

Die niet lopen naar mijn zin

Met druk op m’n schouders

Als loodzwaar juk

Of halters behangen in lagen

 

Dagen zijn niet om te kniezen

Ik wil ze daarom dragen

Als toen ik jong en onbedorven was

Wellicht zou ik andere wegen kiezen

 

Maar toch leef ik in vele dagen

Die verlopen naar mijn wens

Waarop ik niets heb te klagen

Voel me dan een gelukkig mens.

Reacties


Zoveel wegen welk ik nooit heb begaan

Zoveel paden ben ik voorbij gelopen

Angst voor onbekende heeft zo dikwijls

Mij bekropen op vele plekken waarheen

Bekende routes mij richting wijzen

Hoe vaak heb ik voor verrassingen gestaan

 

Slechts één pad wil ik blijven volgen

Zal vallend en opstaand ‘t eind bereiken

Vechtend om gekwetst en gekneusd

Straks over de finish te gaan

Na een weg onbekende gevaren en angst

Kies ik toch dat ene pad, ’t pad van mijn hart.

Reacties


Laat geen hart koud zijn als gure winterdag

Kleurloos, hard, grauw bedekt door wolken

Alsof er nooit geen warmte meer wezen mag

Slechts afgunst ons innerlijk kan bevolken

 

Laat elk hart warmer zijn dan een zomerdag

In stralende zonneschijn geboren

In glans die men aan de horizon ooit zag

Met vogelzang die elk mens kan bekoren

 

Laat elk hart zijn als het groen der bomen

Beschermend tegen regen en felle zon

Waar mensen in schaduw kunnen dromen

Over de belofte waarmee deze dag begon

Reacties


Blindelings ga ik door de laan der nevelen

Voetstaps tastend naar het pad der wijzen

Ontwaar bomen als mistige schimmen rijzen

Die bedreigend boven mijn hoofd prevelen

 

Laat mij slechts leiden door mijn intuïtie

Geen vermoeden waar ik ooit stranden zal

Bereik ik de top of kom ik eerder ten val

In wanhoop beraad ik mij op mijn positie

 

Waar vind ik eens het eind der nevelingen

Een zicht tot de horizon over verre velden

Een land waar geslachten over vertelden

Waar de zon altijd schijnt en vogels zingen.

Reacties


Balanserend over smalle pad van het leven

Zoekend naar vaste grond en steun

Gaan we voetstap dagelijks verder

Langs rivieren, rotsen of ravijn

Bij voor of tegenspoed

 

Zo nu en dan dwalend, dan zeker wetend

Waarnemend de bermen van het pad

Struikelend of mijden de kuilen

Volgend de richting naar één doel

Naar het eind, de horizon.

Reacties


Zwevend op thermiek over bergen en dalen
symbool van vrijheid en elegante krachten
in reeds duizenden sagen en verhalen
bewonderd en vereerd door vele geslachten.

En in je vluchten volg ik je in gedachten
tot over de horizon naar verre landen
met palmbomen en tropische sterrennachten
zie al in fantasie prachtige palmstranden

en bloemenmeisjes, die dragen mij op handen,
met ravenzwart haar en slingers van bloemen
daar zal heel mijn hart in vuur en vlam ontbranden
daar vindt men passie te veel om op te noemen.

O neem mij mee, op je machtige vleugelslag
naar Utopia over zee wat niemand zag











Reacties


Niet zo ver is de morgen van de avond
Als men droomt in slaap na welbestede dag
Waar men genoot reeds vanaf de morgenstond
Van vogelzang en zonnestraal met blijde lach

In tijden dat men ’t leven als blijspel ziet
Al dansend uren door de tijd kan gaan
Of gewoon domend luisteren naar een lied
Al mijmerend wat men die dag heeft gedaan

Een dag is een onderdeel van tijd in uren
Bestaat uit slechts tellen aaneen geregen
Hij kan niet langer dan ‘t verleden duren
Waarin is gezegd en ook veel gezwegen

Ziet dus het licht der maan en van de zon
Iedere dag eindigt zoals hij ’s morgens begon.











Reacties

Schilderij; Hans Versfelt


Ik zie de straten glimmend in de regen
En van de bomen gutst het water neer
De mensen schuilen voor dit hondenweer
Al heb je liever zon, wie houdt dit tegen

Het water loopt met stralen in je kraag
De goten zwellen aan tot rivieren
Iedereen begint over ’t weer te klieren
Ja, in Nederland klagen de mensen graag.

Maar na dagen staat de stad in zonneschijn
En staan de straten warm zonnig te stralen
Van ’t weer heeft niemand meer een centje pijn

Men kan op terras opgelucht ademhalen
Toch hadden we de wind liever iets anders
Tja…, ook zo zijn nu eenmaal Nederlanders.












Reacties


Laten wij de wereld weer vol kleuren verven
De beken en rivieren met leven vullen
En blazen de wolken van de hemelboog
Zodat de zon tranen op aarde droogt

Laten we dansen onder de regenboog
Als kinderen spetteren in plassen
Kuilen graven aan het strand
En kastelen bouwen hoog in de lucht

Als bejaarden wandelen over paden
Op een bank op een zonnige plek
Mijmeren, praten, lachen om vroeger
Kortom…, laten we de pijn vergeten.










Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl