vooruit.punt.nl




Als een file ’s ochtends in ’t verkeer

Komen mijn gedachten tot ontwaken

Zo duurt ’t om op stoom te geraken

En ik tot dagelijks tempo keer

 

Als een diesel met een traag begin

Eerst met horten en met stoten

Worden de eerste uren aangefloten

Dan storm ik de nieuwe dageraad in

 

Nou dat stormen kun je wel vergeten

Maar wat kalmer kan ik er ook wel komen

Ik hoef niet zo door de dag te stomen

Ik ben de zeven ook voorbij moet je weten.

Reacties


Vandaag ben ik nog een door die straat gelopen

Die straat waar ik vroeger vaak door gelopen ben

En nog steeds als gisteren ieder huisje ken

Waar ik op ontmoeting met jou liep te hopen

 

Ik zag het huis waar ik naar de overzijde keek

Misschien zag je mij achter je raam wel gaan

En vroeg je af waarom ik niet even bleef staan

Maar als ik jou zag raakte ik geheel van streek

 

Vandaag heb ik toch naar jouw huis gekeken

Ben er zelfs even voor je raam stil gaan staan

Zag er nu een vrouw, niets bij jou vergeleken

 

Ze keek op maar toen ben ik maar verder gegaan

Ze was een stuk ouder en had zilvergrijs haar

Jij was dus inmiddels vandaar verhuist blijkbaar.

Reacties


Welke kleuren moet ik kiezen

Om te schilderen hoe ik ben

Met welke lijst me omlijsten

En welke lijnen zal ik schetsen

Zodat iedereen me herkent

 

Bekijk me zelf in een spiegel

In een schier geduldig glas

Zoek de hoeken van lichtval

 

Zie de beelden zo ze komen

In de vormen zo het komt

En hoor hoe langzaam

Elke lijn en geluid verstomd.

Reacties


Ik zou zo graag nog eens een sneeuwpop maken
de sneeuw heerlijk rollen tot een bal
of in sneeuwgevechten mijn vrienden raken
reken maar dat ik nog best richten zal.

Maar helaas de sneeuw blijft niet liggen
en eigenlijk ben ik daarvoor ook al te oud
ik zal iets anders moeten overwegen
uiteindelijk is die sneeuw ook verrekte koud.







Reacties


Mijn tred is niet meer zoals weleer

mijn lichaam telt de jaren

en stilaan geniet ik meer van rust

soms kan  ik moed niet meer vergaren

ben mij van mijn leeftijd bewust

en doen de botten mij zeer.

 

Ach ‘k zal nog wel jaren meegaan

helemaal versleten ben ik nog niet

ik blijf heus nog wel even bestaan

ben niet zo teer als een riet.

 

Iets langzameraan kom ik er ook

ik hoef me niet zo nodig te haasten

die tijd heb ik al lang gehad

ik kom er wel, desnoods als één der laatsten.

Reacties


Het zijn geen jaren die ik zal tellen

maar enkel de stralen zonneschijn

die denkbeeld over mijn leven vellen

daar ’t anders één ellende zou zijn.

 

Al kent een jaar ook wind en stormen

en zal het zonlicht geen kim beschijnen

zal nog geen duister mijn leven vormen

geen tegenslag mijn hart doen kwijnen.

 

Al nemen de jaren toe in getal,

onafgebroken de vele dagen,

onmerkbaar leiden ze tot verval

en doen zoveel herinnering vervagen

 

Begrijp mij wat ik met dit vers bedoel.

Ik ben geen dag ouder dan ik mij voel.

Reacties

Daar ik niet terug kan of wil

over jaren die ik ben gelopen

mijn blik voorwaarts richt

en stil blijf hopen

op nog gelukkig vergezicht

zal ik niet blijven staan

noch omzien naar die dagen

dat ik niet gelukkiger was

noch was ik ongelukkiger

 

iedere tijd heeft zijn vreugd

kent ook zijn verdriet

jaren tellen op en tellen af

we kunnen niet blijven hangen

dat wat ons toen beviel

kunnen we niet terug vangen

daarom leg ik mij neer

bij tijd die mij verliet.

Reacties

Loop eenzaam langs wegen

die ik in verleden liep

peinzend over verleden dagen

waar ik veel kansen achter liet

omdat ik niet kon accepteren

in maatschappij onder te gaan

maar als individu interpreteren

dat ik op eigen benen kon staan

 

nu eenzaam en overwegend

verlang ik naar die tijd van toen

helaas kan ik niet meer keren

naar het punt waar alles begon

en loop ik over eenzame wegen

onder nog steeds die zelfde zon.

Reacties

Ik heb mijn dromen behouden

zoals ik ze in mijn jeugd ook had

vol hartstocht en verlangen

als ik een schone stil aanbad.

 

Mijn ideaal mag nu dan anders zijn

gedachten zwerven meer naar verten

in passieve aanwezigheid van het brein

’t verlangen kent zijn grenzen.

 

Verleden had zijn eigen keus

eigen zicht op toekomst op ’t nu

en heeft de hartstocht ingedamd

niet getemperd tot slechts heden.

Reacties

schilderij; Hans Versfelt 

 

Dromerig staart ze weg

waarover, waarheen

schoonheid bestraald door licht

glans van jeugd

op haar gezicht

haar geheim bewaart

door haar afwezig staren

 

het is de jeugd

die haar nog onschuld geeft

in stil afwezig zwijgen

nu zij nog die schoonheid heeft

en dromerig staart

waarheen, waarover?

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl