vooruit.punt.nl

Ik heb mijn dromen behouden

zoals ik ze in mijn jeugd ook had

vol hartstocht en verlangen

als ik een schone stil aanbad.

 

Mijn ideaal mag nu dan anders zijn

gedachten zwerven meer naar verten

in passieve aanwezigheid van het brein

’t verlangen kent zijn grenzen.

 

Verleden had zijn eigen keus

eigen zicht op toekomst op ’t nu

en heeft de hartstocht ingedamd

niet getemperd tot slechts heden.

Reacties

schilderij; Hans Versfelt 

 

Dromerig staart ze weg

waarover, waarheen

schoonheid bestraald door licht

glans van jeugd

op haar gezicht

haar geheim bewaart

door haar afwezig staren

 

het is de jeugd

die haar nog onschuld geeft

in stil afwezig zwijgen

nu zij nog die schoonheid heeft

en dromerig staart

waarheen, waarover?

Reacties

 

Ouder worden, ach zo erg is dat niet

en klachten, och ieder is er mee bekend

’t is maar net hoe je het keert of wend

zolang ik maar wat rond kan schuifelen

niet meer zo snel maar toch

de ene voet voor de ander zet

 

steeds m’n eigen boontjes blijven doppen

bij eigen haard in eigen huis

niet meer hoeven haasten of zweten

zolang ik mijn schaapjes op het droge houd

zal men wel moeten weten

laat ik me niet in bejaardenwoning stoppen.

Reacties

Ach wat stemt me dat nou melancholiek

ga ik mij hierbij droevig voelen

goed, ik ben al niet meer zo jong en kwiek

als we dan nog nostalgie bedoelen

en gaan spreken over vroegere tijden

ga ik dat ook in mijn botten voelen

ik haat ’t om daarover uit te wijden

 

je bent, zegt men, niet ouder dan je je voelt

leeftijd telt men niet in dagen of jaren

ik snap best wat men daarmee bedoelt

’t brengt ook echt je gemoed tot bedaren

al zit je dan niet meer in de kleuterklas

kun je dat alleen als herinnering bewaren

’t wordt nooit meer wat ’t vroeger was.

Reacties

 

Vele jaren en lange tijden verstreken

gleden in rijen van glorie en roem voorbij

en tonen met de tand des tijds hun gebreken

tekenen hun sporen van wisselend getij

 

maar nog sta ik overeind, ben fier en vrij

beschermd door stalen zekerheid uit verleden

al komt dan de dag van afbraak dichterbij

nog is mijn laatste strijd dan niet gestreden

 

ik klamp mij aan de toekomst vast in het heden

zie met geduld en vertrouwen tegemoet

het einde van de weg die ik heb betreden

herinnering is het fundament dat er toe doet.

 

En dus; Maar het leven was nog niet verloren,

uiteindelijk word ik als monument herboren.

Reacties

De bries streelt het riet langs kabbelend water

op het ruime meer bollen witte zeilen

in de zon een waar genot te verwijlen

horend vogelzang en eendengesnater

 

langzaam verspreidt geur van eerst gemaaide gras

langs blauwe hemel drijven wolkenvelden

zo een heerlijke rust beleeft men zelden

doet mij dromen van tijd zo het vroeger was

 

ik hoor weer het lachen van een spelend kind

dat nog vrij van zorgen door de velden gaat

in alles zijn klein geluk en vrede vindt

 

ik zie nog de molen die aan de einder staat

door de stilte hoor ik nog het carillon

vanuit de stad ginds aan de horizon.

Reacties

Als het mijn leeftijd is

wat mij mankeert

is er niets aan de hand

maar de letters in de krant

worden steeds vager

ik moet vaker naar de WC

naar de brievenbus

duurt wat langer,

ik ga niet meer zo ver van huis,

’t verkeer wordt alsmaar drukker,

er komt zoveel herrie op straat

men wordt steeds gehaaster.

Wat er is met de maatschappij?

Óf… zou ’t aan m’n leeftijd liggen?

Reacties

Ik bouwde een huis van steen

met één deur en geen ramen

een huis van enkel muren

waar niemand binnen kon gluren.

 

Ik bouwde een huis van hout

met kieren tussen planken

zonder meubels of bed

zelfs geen ruwe banken.

 

Ik bouwde een huis van glas

waar doorheen zon kon schijnen

daarvoor een zonneterras

men zei dat ’t overbodig was.

 

Toen heb ik een huis gebouwd

van steen, hout en glas

met ramen en met deuren

en ben toen keurig getrouwd.

Reacties

 

Over witte serene velden

hoorde ik bronzen klokken

als stemmen van heel ver

over de verstilde landerijen

met boerenhoeven her en der.

 

Zag het gekrookte riet

langs bevroren water

en de berijpte bomen staan

en besef pas nu veel later

dat ook die tijd is voorbij gegaan.

 

Sta nu stil op de brug te dromen

starend over ’t kabbelend vlak

wat eenden bijeen op een stam

nog mijmerend over vroeger

en tijd die mij mijn jeugd ontnam.

 

 

Reacties

Langs oevers met riet bekleed

onder azuren blauwe luchten

en zachte bries die water rimpelt

staan daar ontbladerde bomen

dromend in zwijgend lijnenspel.

 

Op ’t water dobberen witte zwanen,

bevestigen een vredige winterdag

over de dijken staan boerderijen,

het vee nu in schuur en warme stal

natuur wacht tot het warmer worden zal.

 

Als toeschouwer loop ik stil te dromen

over tijden uit vervlogen jeugd

toen ik over hetzelfde water zwierde

een blos van kou en van vreugd

maar dat zal wel nooit weer komen.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl