vooruit.punt.nl

Mijn muze ik wil je aan mijn zij niet ontberen
Jij bent de inspiratie van stem, mijn lach, mijn zang
Uit jouw stem kan ik steeds weer de woorden leren
Jouw uitstraling en liefde is waar ik naar verlang

Ach, blijf schoonheid in het ritme van mijn gedicht
En schenk ‘t metrum van je melodieuze stem
Zweef door mijn brein als schone vlinder vederlicht
Met jouw ideeën zo lieftallig en adrem

Als vogelzang hoor ik jouw wonderschone lach
Ik zie je figuur als een heldere fontein
Je slanke taille zo ik bij geen vrouw ooit zag
Ja heel mijn leven wil ik enkel bij jou zijn

O schone muze, elke dag dat ik jou bemin
Geeft mijn leven als een zonnestraal weer zin.





Reacties


Vandaag zal ik je begraven onder rozen
Zo rood en geurig als je nog nooit hebt gezien
Dan zullen we net als toen staan te blozen
En elkaar weer met ogen als pubers zien

Net als toen in die prille jonge jaren
Zal ik stotterend en stamelend weer voor je staan
Uit de punten van mijn tenen moed vergaren
In de hoop dat je mij niet in m’n gezicht zal slaan

Ik heb me uitgesloofd een bos te plukken
Al zit dat in deze tijd beslist niet mee
Daar nu geen bloem bloeit wil ’t niet lukken
En moet ik eerst een eind over zee

Voor jou is dat echt geen enkel bezwaar
Ik reis naar Afrika en pluk rozen groot en klein
Een bos van wel duizend bij elkaar
Alleen doen die verdr… doorns zo’n pijn.













Reacties


Die ene zag ik pas nog tussen de bloemen

Waarmee ik jou ooit heb vergeleken

Zo één, zo ik jou zou willen noemen

Schoonheid, die harten kan breken

 

In kleur en élégance  doe jij echt niet onder,

In charme en in lieftalligheid

Jij blijft voor mij nog steeds dat hemelswonder

Door elke vrouw in stilte benijdt

 

Je bent m’n bloem, m’n schone vlinder

Jij valt iedereen gelijk in ‘t oog

Van hoogmoed heb je echt geen hinder

Je bent mijn wonderschone dagpauwoog.

Reacties


Ik zag je staan in de bloemenzaak

En zelfs alle rozen vielen in het niet

Zo fleurig zelfs zonder opmaak

Geen mens die nog die mooie bloemen ziet

 

Zeg, als ik nou die rode rozen koop

Krijg ik dan jou er bij

Kom, stel me niet teleur in mijn hoop

Maak mij vandaag nou blij.

 

Jij roos te midden van de rozen

Zelfs iedere lelie verbleekt bij jou

Waarom ben jij daar in die zaak gekozen

Je bent een vergeetmenietje a.u.b. blijf me trouw.

Reacties

Als een helder ochtendlicht

Is de glans van jouw ogen

Als glanzend diamant in je gezicht

Die zonneschijn verhogen

 

Je stem klimt als die van een cherubijn

In talrijke klanken en akkoorden

Je lach is als sprankelend zoete wijn

Voor je passie heb ik geen woorden

 

Je geurt naar rozen en violen

Naar bloemperken in de zon

Waar vlinders vliegen in kapriolen

Ik wilde dat ik daarbij wezen kon

 

En steeds gaan mijn gedachten

Naar een nacht vol sterren en maneschijn

Zwaar valt mij reeds het wachten

Dat ik dan langdurig bij jou kan zijn.

Reacties


Soms zie ik sterren over de aarde gaan

Beschenen door zachte glans van maneschijn

Op aarde in zij of fonkelend satijn

Terwijl daarboven de hemellichten staan

 

Als edelsteen diamant, robijn of paarlemoer

Gracieus, blozend en schitterend als brokaat

Geweven uit stof van zilverkleurig draad

Zwevend door zalen over gladde vloer

 

Ach ’t schone van uw sterrenstof zie ik stralen

Verblindend maneschijn en hemellichamen

Helaas kan uw schoonheid niet onsterflijk zijn

 

Doch zal naar ik hoop dit lied vertalen

En na jaren nog steeds uw glans beamen

Herinnerend uw sprankeling als zoete wijn.

Reacties


Mijn lief, treur niet als ik ga

Maar leef je leven

Tot ik eerstdaags voor je sta

’t Leven duurt slechts even

 

Straks zullen wij weer samen gaan

Langs heg en sloot en dreven

Onder bomen en heldere maan

Ons geluk samen weer beleven

 

Kom lief, blijf op mij wachten

Zodat ik straks niet eenzaam sta

In maanloos duistere nachten

Door verdriet verkommer en verga.

Reacties


Die blik die in je ogen lag  laat mij die nog beleven in de herinnering aan je diepe lach

 

De streling van je warme hand waarmee je mij je liefde hebt gegeven zodat ik weer perspectief in ’t leven zag

 

En schud nog eenmaal de haren als een waaier om je hoofd een aureool van stralen

 

Kleed je in die witte jurk versierd met bloemen waarnaar ik slechts kon staren en bijna niet kon ademhalen

 

Maar wees ook nu, net  als toen, jezelf die stralende schoonheid die ieder kent waarvan je al die jaren nooit veranderd bent.

Reacties


Onder de sterrenhemel zag ik je gaan

Daar eenzaam door die donkere straten

Je gezicht vaag belicht door ’t schijnsel der maan

Gezien door uilen die in de bomen zaten

 

Jij trok je niks aan van sterren noch maan

Noch voelde je de blikken der uilen

Heel even bleef je daar op dat kruispunt staan

Alsof je van richting wilde ruilen

 

Maar jij vervolgde je weg door diezelfde laan

En nog even zag ik in ’t maanlicht je gezicht

Totdat je voor je huisdeur bleef staan

En ik dacht “Ze is een schoon gedicht”.

Reacties


Ik zou niet weten wat ik schrijven moet

Als jij mijn muze mij niet assisteerde

Hoelang heb ik niet op dit vers gebroed

Waardoor bijna heel mijn brein verteerde

 

Jij bracht mij woord voor woord de regels aan

Ze vormden voor mijn oog  jouw gestalte

De ware glans van zon, sterren en maan

De vertolking van ‘t hoogste gehalte

 

Ach, dat mijn vers als jouw schoonheid mag zijn

Dat het de straling heeft van jouw gezicht

Gekleed in gewaad van doorzichtig satijn

Pas dan, mijn muze, is het een waar gedicht

 

Kom dan zitten aan mijn zij en leidt mijn hand

Mijn muze, aan jouw zijn heb ik mijn brein verpand.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl