vooruit.punt.nl

Hopeloos dobberend

geklemd aan reddingsboei

af en toe door golven

en zeeën overspoeld

door woeste branding

in zee teruggeworpen.

 

Bij tij en ontij hopend

op een lichtsignaal

vanaf veilige kust

een sein van medeleven

gevoel van warm hart

als lijn geworpen.

Reacties

Hoe lang nog zal het duren, o mens,

eer je beseft je tijdelijk wezen

dat je door eigen dunk en overschatting

boven je werkelijkheid bent gerezen

denkend dat de hele wereld

enkel draait naar jouw beleven

zonder dat de schepping er toe doet.

 

Denk jij dan soms, o mens,

dat jij zo machtig bent te bepalen

hoe lang het leven van je rekt

of dat uit verleden niet is te halen

wetenschap die toekomst wekt

en enkel de dag van heden

het komend wereldbeeld zal bepalen.

Reacties

Verten zijn niet ver meer,

de wereld is zo dichtbij

maar verder zijn mensen

gedreven uit elkaar

door onbegrip en onvermogen,

de afgunst weegt zo zwaar.

 

Mensen in dorpen en steden

wonen allen zo dichtbij

maar mijden steeds elkander

als wonen ze zo ver uit elkaar

kennen niet die ander

de afstand is zo schrijnend tastbaar.

Reacties (1)

Dichters zijn écht lieve mensen,

heus ik houd heel veel van hen

ze  kunnen hele lieve woordjes schrijven

en noemen zich “Je grootste Fan”.

 

Uren kan ik hun schrijfsels lezen,

genietend elk vriendelijk woord

met elke reactie moet ik gelukkig wezen

en hen bedanken zo het hoort.

 

Túúrlijk zijn alle dichters lieve mensen,

uiteindelijk ben ik er zelf ook één,

met mezelf kan ik ’t niet beter wensen

omdat ik alles wat schrijf, echt meen.

Reacties

Het niet weten

beïnvloed mijn leven,

arrogantie van mijn zijn,

onkunde laat mij verbeten

zoeken wat is gegeven

houdt mij steeds weer klein.

 

Toch zal ik ooit vinden

de weg waar ik zoeken moet

hopelijk niet altijd eenvoudig

dat ik mij niet klakkeloos laat binden

aan gemak en aan zoet,

verwend, door gemakzucht onbereidwillig.

Reacties

Stil strijkt de oostenwind

over vlakte, bos en water

door ruisend bladergroen

en over wuivende halmen,

verspreidt rust tot de horizon

ontspant kabbelend, golvend,

strijkend door de haren

en dromend van een vredesrijk

sta ik hier stil te staren.

 

Zacht strijkt de oostenwind

nog steeds over de aarde

vertelt over een eenzaam kind

dat niemand in liefde aanvaarde.

Reacties

Regels telkens en overal

over zeden en normen

en steeds onderbroken

door witregels

die eigen mening vormen

 

‘k volg mijn eigen hart

‘t gevoel voor goed of slecht

nooit van regels aangetrokken

‘k blijf liever echt

en oprecht.

 

 Of dat nu wel gehoord is,

ik zou ’t niet weten,

men zal ’t mij heus wel zeggen

en als ’t mij niet aanstaat

moet mén het maar vergeten.

Reacties


Als golven de rotsen beuken

strand overspoelen met geweld

grauw het water tot de einder

waar wereld en hemel

versmelten in kleurloze streep

 

liggen op het zand lege schelpen

als wijzers uit verleden tijd

wrakhout van verloren schepen

die in storm van vergeten roem

reddeloos ten onder zijn gegaan. 

Reacties

Takken van mijn boom gerukt

liggen verspreid op het tuinpad.

 

In bossen vleien gouden bladeren

zich rottend op de bodem.

 

In water zakt de lelie

terug naar ’t stinkend drab.

 

Over groene velden

kwijnen laatste bloemen.

 

En op gouden stranden

liggen lege schelpen

 

van oesters die wij hebben gegeten

en het wrakhout van onze zekerheid.

Reacties

Doodse stilte over nog groene weiden

waar in het zicht op het nevelig einder

niets meer overblijft van vreugde of verblijden

op eenzijdig gras hier en daar een vlinder

 

geen vee ziet men hier straks nog vredig grazen

vrij spelen en springen door  ruime velden

alleen tractoren en maaiers die razen

hazen, vogels of reeën zijn er zelden

 

naar genot en schoon kan men nog lang zoeken

zelfs laat het verval in bossen zich gelden

oorsprong van natuur vindt men slechts in boeken

economische driften die haar velden.

 

Of wij geen verantwoordelijkheid dragen

zal niemand zich ooit werkelijk afvragen.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl