vooruit.punt.nl



Oorverdovend is de stilte

Oogverblindend ’t smetloos wit

Eeuwig groen de verre bossen

Stralend blauw de hemelkoepel

 

En mijn hart is vol verlangen

Naar de tijd dat ik zwierf daar

Over dat uitgebreide ruime veld

 

Daar zwierend over bevroren water

Van sloten, vaarten en het meer

Genietend van de rust en vrijheid

Van zuivere lucht en helder weer

 

Dat mocht zo zijn in het verleden

Maar wie het werkelijk zoekt

Die vindt het ook nog in het heden.


Reacties


Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land

Met langs verre horizon de boerderijen

Waar langs paden populieren staan in rijen

En ruisend riet op d’ oevers langs de  waterkant

 

Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog

En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw

Het veld des morgens bedekt met parelend dauw

Vanaf het water stijgt reeds vroeg nevel omhoog

 

Uit de verte wordt de roep der koekoek gehoord

De leeuwerik zingt luid boven ’t gele koren

Dit is de plek waar mijn wensen worden verhoord

 

Hoe schril is het contrast waar geluiden smoren

In klokkenspel, motorgeronk en straatkabaal

Opgesloten zicht tussen beton en metaal.

Reacties


Zacht ruisten bomen in bries onder voorjaarszon

 In kleuren en geuren van jeugd en levenslust

Een wereld waar opnieuw ‘t jonge leven begon

In schaduw van bomen die noden tot rust

 

En ’t lommerrijk lover zwierde zacht in de wind

In pastelgroene tinten als schitterend smaragd

Aan menig tak die hen met stoere boom verbind

Zo ruiste en zong het stille woud dag en nacht

 

Nu buigen de kruinen onder gierend geweld

Huilt de wind door kalende takken der bomen

De bladeren dansen hun allerlaatste dans

 

En zelfs worden hier en daar bomen geveld

De dieren schuilen voor hun winterdromen

Pas na de winter komt alles weer in balans.

Reacties


Vanuit ’t dal klinkt luid mijn roep

En d’ echo van de bergen weerkaatst

Verbreekt de stilte om mij heen

Zijn stem klinkt steeds het laatst

 

Berispend leg ik hem het zwijgen op

Door zelf nu stil te zijn

Maar nog hoor ik vanaf verre top

De echo als refrein

 

Mijn roep klinkt ver de bergen door

En vormt met mijn echo in verschiet

Eendrachtelijk eenstemmig koor

Beek, waterval en woud overstemmen het niet.

Reacties


Golven rollen als branding over het strand

En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan

Wissen sporen van verleden uit het zand

Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan

 

Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan

En peinzend op ‘t duin over  verre watervlak

Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan

Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar gemak

 

In mijn droom zweef ik over de golven mee

Ver tot over eindeloze horizon

Tot daar waar de blauwe hemel raakt de zee

En in vroege ochtend de nieuwe dag begon

 

En als d’ avond valt hoort men vanaf  het strand

De branding over ’t duin tot ver in ’t binnenland

Reacties


Een blauwe lucht

Een witte wolk

Stralende zonneschijn

Een zachte bries

En kleine kabbeling

Over ’t vlakke meer

 

Nevelig bos

Aan verre horizon

Wuivende halmen

Van goudgeel graan

De levensbron

Van vredig bestaan.

Reacties


Het land hoeft niet meer bewerkt worden door boeren
En voedselgebrek daar zitten we straks niet mee
We verbouwen eten op schuimrubber in zee
En hoeven dan niet langer meer ouwehoeren

Het land wordt straks allemaal één nieuwe natuur
En vissen uit de oceaan worden verrekte duur.





Reacties


Het zomert als de rozen bloeien
En geuren in de zonneschijn
Kleurrijk de mensen weer boeien
Naast vele bloemen groot en klein

Het zomert als mensen in tuinen
Genieten van warmte iedere dag
Of baden in zee achter duinen
In de week of een mooie Pinksterdag

Maar toch klinkt ook die zomerdag
Geruis van regen door het blad
En schrikt men op door donderslag
Of wordt verrast door hevig stortbad

De zomer richt zich niet naar onze wens
Geeft zonneschijn maar ook regen
En is niet alleen ten gunste van de mens
Maar voor heel de natuur ten zegen













Reacties


Het is de wind die mijn doen en laten beroert

Door fluisterende bries of met bruut stormgeweld

Met zachte streling de zucht naar liefde voert

Of met kracht onverbiddelijk zijn wetten stelt.

 

Het is de zon die mij het schone leven toont

Rust en warmte brengt waar ieder naar verlangt

Een hart waarin het geluk en vrede woont

Waarin elk licht te zoeken dagelijks ontvangt

 

Het is de regen die zoveel steeds verschoont

De wereld weer in het schoner daglicht stelt

Zonneschijn in stralende reflectie beloont

Bekleed als bestrooid met parelen het veld.

 

Hoeveel is de natuur met het weer verbonden

Helaas heeft de mens de samenhang geschonden.

Reacties


Ik ben geboren in de vlakke velden
In polders doorkruist met sloten
En langs de oevers wuivend riet
Onder blauwe lucht met witte wolken
Wazig nevelige bossen in ’t verschiet.

Waar vogels ’t luchtruim bevolken
Boeren bewerken hun land
Smaragdgroen zijn de grazige weiden
En zachte bries doet ’t koren golven
Dit vlakke land is mijn vaderland.









Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl