vooruit.punt.nl


Morgen die de kim doet blozen
En straalt over ruime veld
Weer verlangen doet naar geurige rozen
Dauwdruppels aan de takken telt
Verlicht het land bestrooid met parelen
Over een deken van diep smaragd
Nadat aan de hemel sterren fonkelen
Als diamanten in duistere nacht.

Over watervlak spelen glinsterende zirkonen
Weerspiegelend een hemel van blauw azuur
En zilver witte lelies bekronen
De schone eenvoud der natuur

De morgen deed de horizon weer blozen
De avond sluit de dag rood als kleur der rozen.












Reacties


Schilderij; Hans Versfelt


Lopend over uitgestrekte velden

Gedachten waaiend in de wind

Denk ik aan wie mij vertelden

Waar ik het schone Holland vind

Koeien grazend in de weiden

Vogels zingend boven goudgeel graan

Zinsontgoochelend bevrijden

Zo nu en dan blijf ik even staan.

 

Een ver de nevelige bomen

Voor d’ horizon tussen dorp en hei

Een paard dat daar staat te dromen

Ergens in een hoek van de wei

De nachtegaal zingt tussen ’t groen

Uitbundig met zijn schoonste tonen

Heel Holland is gelijk een visioen

Het mooiste land om in te wonen.


Reacties


Stil is de nacht aan mij voorbij getrokken
Bijgeschenen door sterren en maan
Slechts zang van nachtegaal kon mij verlokken
Om even voor het open raam te staan.

Zacht zong hij zijn lied in hoge eiken
Beschut door dichte bladerkruin
Als om de zomer te verrijken
Boven weelderige bloementuin.

Zijn trillers tot in verre omgeving
Deed menig wandelaar even stil blijven staan
Genietend van deze nachtelijke beleving
In die stille nacht verlicht door sterren en maan.

 
 









Reacties


Uit grauwe wolken valt de regen
doorweekt het dode veld
meedogenloos geselt het de ruiten
waarachter ik troosteloos schuil
en somber naar die regen staar.

Alsof kou door ramen binnen dringt
ik hier de wind hoor huilen
en zwaarmoedig kijk ik naar de lucht
naar dat dikke pak met wolken
waaruit vele tranen parelen over het glas.

Tot het wolkendek gaat scheuren
en zonnestralen schijnen als diamanten
de velden bekleden met edelsteen
aan elk twijgje robijnen hangen
onder kleurrijke hemelboog gevangen.













Reacties


Nog dampen de wouden

na benauwende warmte

en tussen de dennen

stijgen de nevels

vanuit drassige aarde

tegen wisselvallige hemel

tekenen zich de contouren

van hoge sparren

boven de nevel uit

beeld van onschatbare waarde.

Reacties


In luwte van wind en zonneschijn
stil aan het oog onttrokken
slechts een schaduw van weleer
en kracht uit jonge jaren
staar ik voor mij uit over de velden.

Het uitzicht doet mij zeer.

Nog zie daar de koeien grazen
en hoor de kievit en de “griet”
zie mijzelf nog slootje springen
de hond rennen achter hazen
maar zie hier nu geen koeien

en vogels hoor ik niet meer.

Doorsneden zijn nu de landerijen
met wegen waarover auto’s gaan
en overal ziet men megabedrijven
voor kippen, varkens of koeien staan
hoort men over stankoverlast klagen.

Tijden veranderen, telkens weer













Reacties


Ik schreef een schilderij vandaag

over alledaags gebeuren

over ’t hoe en waarom was de vraag

in overvloed van vele kleuren.

 

Het rood van ’t rijzend zonnegloren

het veld gehuld in nevelig blauw

de smaragdgroene bomen bekoren

aan elke grasspriet een parel van dauw.

 

Over neveldeken dansen zonnestralen

van zilveren schittering en warm goud

de dag kwam ieder mens onthalen

dat is waarom ik van het leven houd.

 

Ik schreef een schilderij in woorden

met kleurnuances van de dag

toch mis ik beslist wel enige akkoorden

omdat ik lang elk detail niet zag.

Reacties



Versmolten in het landschap als stil leven

een karrenspoor, meer is het niet

geen beeld kan bijna zoveel rust weergeven

koeien, en wilgen ergens tussen riet


een Hollands geheel in verf gevat

het groene gras, de wolkenlucht,

als “Eyecatcher” dat zanderig pad

een geheel waarvoor men de stad ontvlucht

 

En in de verte ’t bos nog in nevel gehuld

klinkt in het riet de zang van de karkiet

de koeien liggen herkauwend vol geduld

menselijke emotie beroert hen niet.

 

Wat is dan het paradijs dichtbij

en voelt men zich ook in eigen land zo vrij.



Reacties



De dag begint met roze gloed

en rood glanst heel de horizon

als de zon de aarde weer begroet

en  rijst als warme vurige ballon

de dag beschijnend met haar stralen

en toont ons weer het smaragden veld

om aan het eind der dag te dalen

verlicht de kim daar tegengesteld.

 

Dan eindigt weer de dag in roze gloed

dan daalt de zon als vurig rode ballon

en brengt de dag een laatste groet

voor ze verdwijnt achter de horizon.


Reacties


Ik zal nooit wennen aan de drukte in de stad

al heb ik vele jaren daar op school gezeten

en heb in broeierige klassen zitten zweten

maar had ’t na veertien jaren al wel schoon gehad.

 

Ik heb gezworven door de weidse landerijen

genoot de vrije frisheid en het ruime zicht

en ied’re dag in warmte van het zonnelicht

aanschouw ik vlucht van vlinder en gezoem der bijen.

 

Doch zie ik aan de kim beton steeds naderen

het ruime veld verdwijnt achter flat en dijken

hoe ‘t verder gaat, mij stolt ’t bloed in d’ aderen,

 

misschien dat groen en akkers voor huizen wijken

dan gaat ook ruime horizon voor goed verloren

de vraag is, hoeveel vogels wij dan nog horen.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl