vooruit.punt.nl


De aarde als het leven in mist gehuld

Bij het krieken van de vroege morgen

Vanaf de horizon door zonnestralen verguld

Nog niet bezwangerd door last of zorgen

 

En wolken onder blauw zilverrandend

Vormen afdruk van onze luchtkastelen

Ergens in de verte in het niets strandend

Blijven kinderlijke fantasieën strelen

 

Bomen met smaragd zirkoon en diademen

Koesteren zich in warmte van de zon

In glinstering die de adem doet benemen

Een paradijs, als toen de schepping begon

Reacties


Altijd en overal is er begin en end

Al willen wij dat nog wel ontkennen

Het is het gevoel dat het niet went

Ook ons eigen eind te erkennen

 

Maar weten we niet van het begin

En kunnen het eind niet bepalen

Dan zijn we stuurloos tussenin

En kan het resultaat slechts falen

 

Dan zijn we schepen in een storm

Willoos, zonder veilige haven

Op koers zonder enkele vaste vorm

Die zich aan noodlot overgaven.

 

Is er dan geen begin of end

Wie zal de ontwerper wezen

Die alle geheimen van het leven kent

En van de aarde uit niets verrezen.

Reacties


Vertel mij hoe het eerste leven is ontstaan
Na een oerknal volle dode materialen
Hoe kan uit die dode stof leven bestaan
Hoe is uit steen geestelijke emotie te halen

Wie geeft vorm aan plant of dier
En onderscheidt het menselijk intellect
Hoe komt levensadem op aarde hier
Vertel mij wie is die levensarchitect.

Slechts Één schenkt ieder wezen
De liefde en het leven hier op aard
Zoveel gunsten heeft Hij reeds bewezen
In Zijn lankmoedigheid ons bewaard

Welk Wezen kan schoner aarde bedenken
Met meer verschil in vorm en kleur
Of zou Zijn schepping beter schenken
Zo volmaakt, zo superieur.













Reacties


Hoe schoon bij ‘t rijzen van de dageraad
Vormt boven ’t water een deken nevel
En fluistert zachte bries een stil geprevel
Terwijl de wereld traag ontwaken gaat.

De witte wolken in het blauw azuur
Door zon met gouden stralen omrand
Beschijnt ’t veld en bos en ’t blanke strand
Alom genot op ‘t vroege ochtenduur.

Dan hoort men in het bos en dichte riet
De zangen van het vrolijk vogelkoor
Geniet men met volle teugen van dat lied

Dan hoort men tussen alle tonen door
Verscheidenheid van zeer vele klanken
Waarmee zij al vroeg hun schepper danken.











Reacties


In ’t ochtendschemer als de kim weer licht
Wordt weer opnieuw een dag geboren
In warme schijn van ’t ochtendgloren
Een compositie als een nieuw gedicht.

De wereld ontwaakt en opent haar ogen
In schoonheid die alle mensen wel raakt
Terwijl de vogelzang ieder vrolijk maakt
En bloemenkleuren de vreugd verhogen.

Gekleed met diamant, saffier en robijn
Ingelegd in tule met parelen bezaaid
Met goud bestrooid door stralende zonneschijn

En velden waarover een zachte adem waait
Schepping iedere dag opnieuw geboren
Waartoe heel het leven weer mag behoren.











Reacties


Daar waar ik de rust en stilte vind
het stil genot van de schoonheid
natuur die mij aan de schepping bindt
de zachte adem van de vrijheid.

Daar openbaart zich de verwondering
van wat onmogelijk is toch mogelijk wordt
bewijs dat alle leven in aanvaarding
met liefde en zorg wordt omgord.

Het maakt niet uit in welk seizoen
de schepping bewaakt elk leven
zal zich nooit van het wonder ontdoen
dat haar vanaf den beginne is gegeven.











Reacties


Lieve Heer, als U nou zo van boven

op onze wereld nederziet

lijdt U dan niet oneindig veel verdriet

kunt U dan nog in mensen geloven?

 

Uw aarde moesten wij in vrede bewaren

Heer, wat is daar van terecht gekomen

daar wij alleen van macht en roem dromen

en voor eigen gewin bezit vergaren.

 

Lieve Heer, U ziet daar vanaf boven

de menselijke fouten en noden

zelf ziet U dat zij elkander doden

dat zij elkaar martelen en beroven.

 

En wij wachten tot U ons komt bevrijden

maar doen zelf niets om beter te leven

omdat wij om U noch Uw gebod wat geven

en doen niets om voor Uw vrede te strijden.

Reacties


De horizon licht, de dag is aangebroken

in kale bomen klinkt nu schuchter lied

en tere bloemen zijn uit d’ aard ontloken

een milde bries beweegt nu zacht het riet.

 

De kleur keert langzaam over grauwe velden

alsof het leven uit de dood herrijst

de tijd herleeft als toen woorden vertelden

dat d’ aarde leeft en zijn schepper weer prijst.

 

Dat doet ons weer de warme zomer wachten

en klinkt ’t nieuwe lied uitbundig, luid en klaar

dan lengen de dagen en korten de nachten

dan is in ’t nieuwe licht ’t leven niet meer zwaar.

 

de aarde houdt het leven  niet meer gevangen

de bloemen bloeien, vogels zingen hun zangen.

Reacties


Ik zoek de woorden die als zang der vogels klinken

vanuit de kruinen in de vroege morgenstond

en aan de horizon de eerste stralen blinken

als de witte nevel zich verspreidt over grond.

 

Het woord dat nacht’lijk duister weer op zal doen klaren

het leven als het ware uit de dood weer wekt

dan zal de aarde weer het nieuwe leven baren

zolang de zon met licht en warmte overdekt.

 

De bomen ruisen zacht de melodie en woorden

het golvend koren deint in stille regelmaat

aan stille oever klinken zacht door ‘t riet d’ akkoorden

een zang van vrede tot het eind der dageraad.

 

En als s’avonds stilte valt na de laatste klanken

dan rest mij slechts de handen vouwen…. en te danken.

Reacties


Het daag’lijks eten dat mij spijst en voedt

het is gegoten uit het beeld van jou

het vult mijn lichaam met een warme gloed

als zonneschijn in vroege ochtenddauw.

 

Je lach als paar’len over ’t veld gestrooid

je oogopslag gelijk de hemelboog

mijn schone zanggodin met goud getooid

voor jou vormt de natuur een ereboog.

 

Jij muze die het leven roept en wekt

uit dorre tijd opnieuw weer doet ontwaken

met kleur en geur de aandacht steeds weer trekt

een ieders oog en hart moet jij toch raken.

 

Jou wezen ligt zo diep in aard verborgen,

voor heel de schepping wil je steeds weer zorgen.

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl