vooruit.punt.nl


Waar blijft de tijd die wij aan woorden wijden

Verkistend strooiend in de wind en het zwerk

De tijd in ledigheid zonder paal en perk

Waar wij naar achterklap en roddel glijden

 

Waar zijn de tijden van het glorieus fatsoen

Dat iedereen zich verre hield van laster

Zijn woorden toomde in kluister of raster

En geen medemens ooit smaad aan zou doen

 

Ach vriend het is zo lang reeds van alle tijden

De mens is verslaafd aan eigen tong en woord

Reeds tijden door schijnt het niet te vermijden

 

Zijn eigen stem wordt door hemzelf vaak niet gehoord

Daarom behandel elk mens met eerbied en respect

Omdat elk vogeltje zingt zo hij is gebekt.

Reacties


In witregels van het leven

Staan dikwijls zo vele woorden

Met onzichtbare inkt geschreven

Over pijn of vreugde in veel akkoorden

Slechts in onze ogen staan de lijnen

Waarop geluidloos geschreven staat

En die de waarheid steeds beschijnen

Die aan ’t licht komt vroeg of laat

 

In die onzichtbare levenswoorden

Die steeds vragen om liefde en begrip

Van hen die tussen de regels hoorden

Nood van een mens tussen wal en schip

Ze staan zo duidelijk geschreven

Als men er aandacht voor heeft

Aandacht voor medemens in medeleven

Als men werkelijk om zijn naaste geeft.

Reacties


We lopen slechts naast de waarheid en het licht

Gevangen in duister van gestorven liefde

Verblind de hoop die zich naar de toekomst richt

Verwijderd, elk gevoel dat niet beliefde

 

Ontheemd van elk gesprek dat ons nader bracht

Maar zoeken blindelings onze eigen wegen

We mijden dageraad en gaan door donk’re nacht

In ’t licht der ochtend komen wij onszelf tegen

 

Dan breekt aan d’ horizon het nacht’lijk duister

De nieuwe dag brengt ons weer het helder licht

Ontdoet ons weer van angst en bange kluister

En wij, wij wandelen weer in ’t helder zicht

 

Dan zien wij weer elkanders zorg en lasten

En blijven eensgezind niet in ‘t duister tasten.

Reacties

"De Barmhartige Samaritaan" schilderij van Eugène Delacroix (1852)


Door hoop en vrees gedreven, twijfel over bestaan

En eens gekomen op het keerpunt van mijn leven

De stille vraag, waar komt mijn hoop en steun vandaan

Wie zal mij op mijn paden verder richting geven

 

Wie steunt mij waar onzekerheid mijn paden kruist

De moed en kracht om door te gaan mij zal ontvallen

In ’t hart slechts angst voor duist’re armoe en toekomst huist

Zodat ik eens tot bedelarij zou vervallen

 

Mij geeft de troost dat geen materiële zaken,

Waar wij zo dikwijls ’t enig heil in plegen zien,

Op deze aard ons niet gelukkig kunnen maken

Maar meer als ik mijn medemens van harte dien.

 

Dan kunnen wij in vrede verder door het leven

Omdat wij elk respect en ruimte willen geven.


Reacties


’t Zijn niet de donkere dagen

waardoor kersttijd wordt gekend

geen eenzaamheid

die wordt gedragen

of vrede die wordt aangewend

 

meer nog zijn het volle straten

en warenhuizen vol rumoer

waar geen mens kan laten

te kopen boven zijn budget

en wordt elk moreel opzij gezet

 

wie zou nog aan ’t principe denken

van een eeuwenoud fatsoen

nu neon en reclame wenken

er een schepje bovenop te doen

en een glaasje extra te schenken

 

overal ziet men kramen verrijzen

met allerlei goedkope spullen

verhandeld voor de hoogste prijzen

en bovenal zullen we straks smullen

van zeer veel overvloedige spijzen.

 

-----------------------------------

 

En op de straathoek staat die Syriër

die op zee bijna verdronk

ver van huis en haard verdreven

niemand die hem een blik waardig schonk

zelfs geen avond onderdak wil geven.

Reacties

Geef de tijd de ruimte

en ruimte aan de tijd

 

ademen en leven

leven zonder ademnood

 

genieten van warmte en zon

droom onder maan en sterren

 

wees deel van de natuur

geniet ook van jezelf

 

niet leef en laten leven

geef ieders leven zin.

Reacties

Dit is een foto van een totaal door honger uitgeput kind in Soedan tijdens de oorlog daar. Een aasgier zit achter hem al op zijn dood te wachten!!!

 

 

Voorzichtig klinken schuchtere klanken

in bomen en in struikgewas

alsof kleine zangers ons nu bedanken

voor voedsel toen er schaarste was

 

voor onze hulp in koude tijden

onderdak in huisjes tegen gevaar

waar ze liefde aan hun kroost wijden

voor onze vriendjes staan we klaar.

 

Ergens horen we andere klanken

over oorlog, honger en dood

geen schuchter en welluidend danken

maar hulpgeroep voor redding uit nood

 

daar…, zijn wij niet bereid te helpen

’t is zover bij ons bed vandaan

die noden kunnen wij niet stelpen

……………………………????????????

Reacties

In ritme van een hartslag

wil ik gevoelens schrijven

over liefde, over vrede

leven met elkaar

 

in metrum van vrijheid

met individueel recht

gebonden in verbondenheid

samen met elkaar

 

één melodie, één zang

een ieder met eigen stem

het hele leven lang

zorg voor elkaar.

Reacties

Ik ben niet echt sociaal,

ik ben niet echt liberaal

ik ben gewoon een mens

en daarmee allemaal

’t midden is mijn wens.

 

Ik ben geen potentaat,

ik ben geen democraat

wel weet ik wat ik wil

a.u.b. met al dat gepraat

houd om de vrede

 

nou ’s stil!

Reacties

Een gespreksvorm?

’t Kent geen norm.

 

Hoe te noemen?

Eigen daden roemen.

 

Tot besluit?

Loopt altijd op ruzie uit.

 

Uren discuteren over verschillen.

Nooit toegeven willen.

Eigen standpunt altijd beter.

Op een voetstuk van een meter.

 

Anderen de grond in discuteren.

En er zelf geen barst van leren.

 

Een goed gesprek,

heb je pas echt gevoerd,

als je kunt zeggen;

“Daar heb ík wat van geleerd”

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl