vooruit.punt.nl


Nu ligt de straat geplaveid met bloemen

En mensen kijken angstig om zich heen

Het leed te groot om op te noemen

Veroorzaakt door lieden met een hart van steen

 

Voor de doden laat men kaarsen branden

En angstig schuilt men bijeen

Het kwaad gaat door alle landen

Toch voelt men zich telkens weer alleen

 

Waarom willen mensen elkaar dwingen

Te leven naar hun principe of overtuiging

Verzinnen steeds de gruwelijkste dingen

Die geen mens ter aarde onderging

 

Nu kleurt de aarde rood van bloed

Waarbij wij eindeloos treuren

En wij weten maar al te goed

Dat we verdriet niet wissen met bloemengeuren.

Reacties


De nacht is duister en diep

En spaarzaam schijnen lantarens

In de mistige natte steeg

Waar ik diep in mijn kraag verscholen

Over ’t glanzend nat plaveisel ga

 

Troosteloos staren donker ramen

Als koolzwarte niets ziende ogen

Gevat in gevels als kale doodskoppen

Mij angstwekkend luguber aan

En ik heb geen wens dan deze

Doodse stad zo snel mogelijk te verlaten.

Reacties


Op haar mooist met rozen in het haar
Een schitterend bruidsboeket zo stond ze daar
Vandaag de mooiste dag van haarleven
Zou ze hem haar hand en liefde geven

Hij, mannelijk stoer, doch jong verlegen
Stond daar in uniform compleet met degen
Licht blozend, van haar hield hij het meest
Vandaag was het hun huwelijksfeest

De volgende dag trok hij ten strijde
Wijl zij tijdens het afscheid schreide
Zoende hij haar en zei, “Ik kom terug”,
Zij bad; “O Heer, als ’t kan heel vlug”

Hij schreef; “Morgen zijn we aangekomen.
Dan genieten we van al onze dromen”
Het was zijn allerlaatste woord.
Nooit heeft iemand meer van hem gehoord













Reacties


’t Is stil in de stad alleen verlaten straten

nergens leven, nergens lachen of praten

waar kinderen speelden is ’t nu verlaten.

nergens meer huizen, alleen nog bomgaten.

 

’t Is stil in de stad ’t enige wat men hoort

is ’t ritselen van muizen en ratten

muren zijn met kogels doorboort

geen zinnig mens kan dit bevatten.

 

Ergens huilt nog een granaat

en slaat tussen huizen een laatste gat

zodat geen steen op de ander staat

dan valt nacht, en is ’t stil in de stad.

Reacties

Hopeloze tocht

 


Ik zie hen trekken door de nacht

door kou en wind en regen

er is geen huis meer dat hen wacht

noch zee noch grens houdt hen tegen.

 

Achter hen ligt de dood

voor hen de onzekerheid

geen mens die hen hulp bood

uit de nood nog niet bevrijd.

 

Wanhoop tekent in hun ogen

geen onderdak wordt hen geboden

zo gaan zij onder zorg gebogen

niemand verlicht hun zware noden.

Reacties

Windstil maar in mijn hoofd raast nog steeds de storm

waar noch laag noch hoog de oorzaak van is

slechts enkel het gevolg van rusteloos gemis

verdriet en wanhoop door gebrek aan uitzicht en norm

 

buiten is de storm geluwd, wind is gekalmeerd

maar nog waait onrust aan in stille bries

een angst voor pijn bedreiging en verlies

omdat men in eeuwen nog nooit heeft geleerd

 

men zal met gevolgen moeten leren leven

niet meer aan denken vergeten wat is gebeurd

maar zou men toch niet beter kunnen streven

 

te voorkomen wat er in de wereld gebeurt

voor er door terreur nog meer levens sneven

en  er dan nog meer doden worden betreurt.

Reacties

Een zee vult zich met tranen

lijken stranden aan de kust

waar mensen zich eens veilig wanen

vindt men nu niet meer de rust

 

geen redding voor drenkelingen

geen troost voor man of vrouw

voor wie dood nog kan ontspringen

heerst enkel nog rouw

 

verslagenheid in vreemde oorden

verwijderd van familie en gezin

gevlucht voor haat en moorden

vinden ze warmte evenmin.

Reacties

Als gekrookt riet na zware storm

verward door heen geschud

ontluisterd in gebroken vorm

wankel en niet onderstut

 

slechts halmen zonder aren

geen uitzicht op voortbestaan

enkel nog wezenloos staren

zonder voorwaarts durven gaan.

 

Als gekrookt riet na zware storm

wankel en niet onderstut

hulp in geen enkele vorm

slechts in gebroken ogen

 

uitzicht op een sterfput.

Reacties

Ontdaan van vreugde, licht en hoop in het leven

slechts blindelings staren in donkere nacht

ach liefde, vriendschap, begrip, het duurt zo even

mensen zwelgen in arrogantie en macht

 

wie heeft ooit aan  vredig verzoenen gedacht

niet de fouten gezien van zijn medemens

daar geholpen waar dat van hem werd verwacht

meer nog vernedert men elkaar intens

 

ergens leeft bij iedereen de stille wens

te leven in een wereld vol rust en vrede

in ieder verlangen ligt ergens een grens

om die te overschrijden zonder rede

 

zal altijd een oorzaak zijn voor het verdriet

een stille wanhoop die men bijna niet ziet.

Reacties

Door het duister stampen ijzeren zolen

en af en toe wordt op deuren gebonkt

en menigeen houdt zich verscholen

bij het schreeuwen van bevelen

houdt men de adem angstig in

bij het naderen van zwaar geronk

terwijl in het spaarzaam licht van een lantaren

weerschijn van helm en banjonet blonk

 

“Herr Cohen?”klonk snauwend de vraag

“Mit kommen! Nein  wir haben nicht der zeit

Gein abschied bitte, das komt später”

Ze dacht, over niet te lange tijd komt hij terug

en besloot op hem te wachten

en al die tijd was ze bij hem in gedachten

als de laarzen weer door de straten stampten

in die eindeloze eenzame bange nachten

hoopte ze dat ze hem terug brachten

 

Er was toch om hem te straffen geen rede

geen enkel excuus voor straf of gevang

hij was een vriendelijk man en hield van vrede

maar nooit is hij bij haar teruggekomen

toch werd hij gedood omdat hij Cohen heette.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl